Het wordt een grote baby mevrouw…

het wordt een grote baby mevrouw

Eindelijk was het zover, Brechtje en Arnoud waren in blijde verwachting van hun eerste kindje! Zoals voor veel stellen was het een spannend eerste trimester, daarna kon het vertrouwen verder groeien en het genieten pas echt beginnen!

Tijdens de controles bleek alles elke keer als een zonnetje te verlopen, een mooie bloeddruk en de kleine groeide lekker door. Zo hadden we ook tijd over om Arnoud’s vele vragen door te nemen, want neem nu bijvoorbeeld de bevalling, wat moet je je daar nou bij voorstellen en waar kun je dat nu het beste doen? Al snel bleken we dezelfde humor te hebben, dus bij de voorlichtingsfimpjes over de bevalling, stuurde ik dit filmpje van stand-up comedian Jim Carrigan mee. Je kunt nooit genoeg lachen, ook niet als je het over serieuze zaken hebt!

Protocol

In het 3e trimester deden we de eerste groeiecho en de suikertest, omdat Brechtje een wat hogere kans had op zwangerschapssuiker dan gemiddeld. De suikertest was prima en met de metingen van de echo werd duidelijk dat het ventje bovenin de groeicurve zat. Opzich niet verwonderlijk; een lange moeder met allemaal grote kinderen in haar familie, het was eerder zorgelijk geweest als de baby onderin de curve had gezeten, nietwaar? Afijn, volgens protocol toch maar een consult gynaecoloog, die zal er vast hetzelfde van zeggen. Of toch niet?

Het wordt een grote baby mevrouw…

In het ziekenhuis volgde onverwacht een gesprek over al dan niet inleiden, want ‘het wordt een grote baby mevrouw…’. Er was recent een klein onderzoek in The Lancet gepubliceerd waaruit werd geconcludeerd dat je bij grote kinderen beter kan inleiden, om de kans op complicaties te verkleinen. Het had nog niet tot een nieuw protocol geleid, dus mochten ze zelf kiezen.

Zelf kiezen

Het is mooi dat we zelf onze keuze’s mogen maken, maar soms is het bijna een onmogelijke opgave, want wat is nu echt het beste? Het advies van de beroepsvereniging van gynaecologen: niet inleiden uit angst voor een grote baby? Of is die gedachte inmiddels achterhaald? Past een grote baby gewoon bij een grote moeder, of moet je dat toch anders zien? En als de dokter zegt: ‘het wordt een grote baby mevrouw…’, dan schijnt dat maar bij 1 op de 5 te kloppen, want echografie heeft helaas ook beperkingen. Moeten we daar ook geen rekening mee houden? Kun je daar rekening mee houden? Er bestaat in ieder geval geen twijfel aan de goede intenties van de betrokken hulpverleners, dat is belangrijk, maar hoe dan nu verder?

Samen hebben we de feiten en vraagtekens, kansen en risico’s nog eens op een rij gezet. Hoe groot zijn die risico’s dan? En bijvoorbeeld vertaald naar verkeersrisico’s, hoeveel risico kun je accepteren voordat je besluit in de auto te stappen? Ook de ‘wat als…’ vragen namen we door. Uiteindelijk was er nog een grote factor: ‘wat zegt je gevoel?’ En zo kwam dan toch de rust weer terug; vol vertrouwen zouden we afwachten tot de kleine zich spontaan zou aandienen.

ToonIt's a beautiful day to deliver babies

5 dagen na de uitgerekende datum kwamen de weeën op gang. Met m’n nieuwe T-shirt was ik er klaar voor en de stemming was positief. Brechtje concentreerde zich in alle rust en vertrouwen op haar weeën en hoe pittig het ook werd, ze hield bewonderingswaardig vol! Arnoud bleek zich tot een serieus goede coach ontpopt te hebben en kon tussendoor zelfs lachen! 🙂
Toon werd zonder complicaties geboren, 4600 goddelijke grammetjes, schoon aan de haak. A job well done!!